Neel de Jong

Ik heb de wetten van de theaterwereld op zijn grondvesten doen schudden. Codevrij slingerde ik mijn wereld de ruimte in of men het wilde of niet, want ik had een missie. Ik was de Antonin Artaud van het theater, die vanuit zijn guts schreeuwde: ik besta, dus ik ben. Ik haalde de vierde wand neer, ik stichtte brandjes, sloeg spijkers in theaterwanden, kledderde water op de theatervloer, klom over rode paradepaardjesstoelen van het theater, onbewust van en ook blind voor de toelaatbare toneelwetten, want ik lag strak op schema met waar ik vind waar theater over moet gaan; geen affe verhalen van A tot Z, maar het leven zelf van hot naar her, ongrijpbaar in zijn vertakkingen, ongelikt, rauw, teder en bij tijden ongemakkelijk, maar wonderschoon. Door sommigen geadoreerd door anderen verguisd raakte ik leeg.

Nu ik mijn eigen gedachten weer hoor is dit waar ik nu sta:

HOOGLIED:

Ik droom de straten van paarlemoer
de rivieren van glinsterend zilver
waarop de reigers neerstrijken met hun ranke poten
en zich tegoed doen aan vrijwillige prooien

Ik droom de mensen onzichtbaar
totdat mijn liefde sterk genoeg is om
de wanhoop lachend uit zijn verkramping te rekken
waardoor de ingeprente codes pardoes op de grond ploffen
en de demonen huppelend van onder de aarde de wereld bevolken

Ik droom de koeien op stal
de varkens in ’t hok
het uitgestoten lammetje
het paard en wagen in een vergeten tijd
met flessen ranja en oudbruin in de la van de brik
zittend naast mijn vader
van toen hij nog een held was

Ik pak de draad op van voor het verkeerde begin
en droom me een betere wereld……
en kijk niet meer om

Neel de Jong, juli'10

reviews