Neel de Jong

De Jong zoekt de 'crack' in haar ziel op, iedere repetitie en elke voorstelling opnieuw.
Ze traint dit mechanisme zo vaak, waardoor de existentiele eenzaamheid/verbinding van
het menszijn doorleefd wordt en op een hoger plan getild dan het puur persoonlijke, zodat
er ruimte ontstaat voor het leven zelf in als zijn extremen.
De paradox die daardoor in haar werk ontstaat is dat het rauw menselijke persoonlijker
is dan het dagelijkse leven. Zoals vroeger de oude grieken het volk al een spiegel
voorhielden van de emoties en gevoelens diep op de bodem van de
ziel, zo graaft Neel in zichzelf elke keer opnieuw de werkelijkheid van de dag op in een
veelal onbewust proces, dat zo bewustzijn krijgt. Zo is zij letterlijk de spelende mens.

Kirstin Innes schreef in 'The List Magazine' in 2007 o.a. het volgende over Neel:
'........de Jong externalises a series of inner worlds for her audience....'
meer over reviews

in de studio: 'Third cheek'

In de studio ´Not fitting in´